Kategorie
Aktualności

Co warto wiedzieć przed wizytą u neurologa? Badanie neurologiczne w praktyce

Co warto wiedzieć przed wizytą u neurologa? Badanie neurologiczne w praktyce

Prof. zw. dr hab. Jacek Losy | Opublikowano: 23 lutego 2024

Wizyta u neurologa, czy jakiegokolwiek innego specjalisty, może budzić niepokój i stres – zwłaszcza dla tych, którzy po raz pierwszy przechodzą przez proces badania neurologicznego. W końcu chodzi o nasze zdrowie i dobre samopoczucie! Nic więc dziwnego, że głowie pojawiają się różnego rodzaju pytania i na część z nich postaramy się tutaj odpowiedzieć.

Zanim jednak przejdziemy do pytań i odpowiedzi, warto wyjaśnić sobie jedno – takiej wizyty nie należy się obawiać czy wręcz odkładać jej z powodu niepokoju. Lekarz jest dla pacjenta i dokłada on wszelkich starań, aby wizyta przebiegła w dobrej, bezpiecznej atmosferze.

co warto wiedzieć przed pierwszą wizytą u neurologa

Czy trzeba przygotować się do wizyty u neurologa?

Dla wielu osób pierwsza wizyta u neurologa to wejście w zupełnie nieznany świat. Można jednak poczynić pewne przygotowania, które nie tylko pozwolą okiełznać strach przed spotkaniem ze specjalistą, ale również ułatwią mu pracę.

Jak powinno wyglądać takie przygotowanie do wizyty u neurologa? Ten etap można rozbić na kilka mniejszych kroków.

Po pierwsze, przygotuj wszystkie dokumenty dotyczące Twojej historii zdrowia, ponieważ ta wiedza jest kluczowa z punktu widzenia lekarza. Zbierz więc wszelkie informacje o przebytych chorobach, operacjach, a także o aktualnie zażywanych lekach – najlepiej w postaci dokumentów, które potwierdzają te słowa.

Po drugie, spisz swoje objawy, ponieważ w trakcie wizyty, pod wpływem stresu, możesz zapomnieć o ważnych kwestiach. Zrób listę objawów, ich częstotliwości występowania oraz okoliczności, w których się pojawiają.

Po trzecie, zapisz swoje obawy i wątpliwości, aby móc o nich porozmawiać w trakcie wizyty. Spotkanie z lekarzem-specjalistą to czas dla Ciebie, więc masz pełne prawo do zadawania pytań. Pamiętaj – nie ma głupich pytań, więc jeżeli cokolwiek wzbudza Twój niepokój, podziel się tym z neurologiem.

Jak widać, przygotowanie do spotkania z neurologiem można rozbić na trzy proste etapy. A odpowiednie przygotowanie pozwala okiełznać stres i niepewność, więc warto zadbać o tę kwestię.

Pozostaje druga sprawa, czyli…

Jak przebiega wizyta u neurologa?

Pierwsza wizyta u neurologa rządzi się swoimi prawami, jednak uchylamy rąbka tajemnicy, bo nie jest to tak straszny obraz, jak mogłyby go rysować Twoje czarne myśli. I znowu – całość można podzielić na trzy etapy.

Pierwszy krok to wywiad lekarski, czyli seria pytań dotyczących Twoich dolegliwości, historii choroby i stylu życia. W tym miejscu nieocenioną pomocą okażą się wszystkie dokumenty, które udało Ci się zebrać podczas przygotowania do wizyty.

Drugi krok to ocena funkcji neurologicznych. Badanie obejmuje ocenę funkcji nerwów czaszkowych móżdżku,dróg ruchowych i czuciowych,funkcji poznawczych. Na co zdecyduje się specjalista? Wszystko zależy od tego jak przebiegł pierwszy etap wizyty i czego on dotyczył.

Trzeci krok to ewentualne skierowanie na bardziej specjalistyczne testy, takie jak: rezonans magnetyczny czy tomografia komputerowa. Ponownie, rodzaj kolejnych badań, a nawet konieczność ich wykonania, zależy od przebiegu dwóch wcześniejszych etapów, więc sytuacja może być różna w każdym przypadku.

Wizytę u neurologa może wieńczyć diagnoza, o ile lekarz będzie w stanie ją wystawić bez bardziej specjalistycznych badań. Jeżeli konieczne będą kolejne testy, to diagnoza i plan leczenia zostaną ustalone podczas kolejnych wizyt.

Jak zapanować nad stresem przed wizytą u lekarza?

Chociaż odpowiednie przygotowanie pozwala zredukować stres, to on nadal może się pojawiać. Dlatego też podrzucamy garść porad, które pomogą go zredukować.

Przede wszystkim pamiętaj, że wizyta u neurologa to rutynowe spotkanie, a badania neurologiczne są standardową procedurą, która pomaga ocenić funkcje Twojego układu nerwowego. Samo skierowanie na takie badanie nie musi od razu oznaczać poważnych (lub jakichkolwiek) problemów ze zdrowiem, ponieważ dolegliwości mogą wynikać np. z trybu życia lub przyjmowanych leków lub pokarmów.

Pamiętaj więc, że Twoim największym sprzymierzeńcem w dbaniu o zdrowie i dobre samopoczucie jest otwarta komunikacja z lekarzem. Nie wahaj się zadawać pytań i wyrażać swoich obaw – w końcu celem jest pomoc, a specjalista jest po to, aby Ci pomóc.

I wreszcie ostatnia wskazówka, która może okazać się pomocna także w przypadku innych stresujących sytuacji, czyli prawidłowy oddech. Oddychaj głęboko i miarowo, aby dotlenić komórki i przywrócić sobie spokój. Takie proste techniki relaksacyjne mogą pomóc zmniejszyć stres przed wizytą u lekarza, ale również w innych przypadkach.

Podsumowanie: co warto wiedzieć przed wizytą u neurologa?

Wizyta u neurologa to dla większości osób zupełnie nowe doświadczenie, które może powodować lawinę pytań i wątpliwości. Zupełnie niepotrzebnie, ponieważ jest to standardowa procedura lekarska, której celem jest ocena stanu zdrowia pacjenta i rozwiązanie jego problemów.

Już samo uświadomienie sobie tego faktu pomaga rozwiać wiele wątpliwości czy zredukować stres, który może pojawić się przed spotkaniem, ale można (a w zasadzie jest to zalecane) pójść o krok dalej, czyli przygotować się do takiego spotkania.

Etap przygotowanie obejmuje zebranie dokumentów dotyczących historii choroby, w tym m.in. przyjmowanych leków oraz spisanie swoich objawów i obaw. W ten sposób lekarz nie zaskoczy Cię żadnym pytaniem, a Ty wykorzystasz czas spotkania ze specjalistą do maksimum.

Kategorie
Aktualności

Jakie są pierwsze objawy choroby Parkinsona?

Jakie są pierwsze objawy choroby Parkinsona?

Prof. zw. dr hab. Jacek Losy | Opublikowano: 13 listopada 2023

Choroba Parkinsona to jedna z chorób zwyrodnieniowych mózgu, która dotyka najczęściej osób starszych po 70. roku życia, chociaż znane są przypadki zachorowalności wśród młodszych ludzi, także 40-latków.

Jest to również choroba, która przez miesiące, a częściej nawet przez lata nie daje żadnych objawów, a jej pierwsze symptomy łatwo zbagatelizować lub pomylić z innymi schorzeniami. I chociaż obecnie nie można wyleczyć choroby Parkinsona, ani zatrzymać jej przebiegu, to można coraz skuteczniej leczyć jej objawy i tym samym poprawić jakość życia chorych.

jakie są pierwsze objawy choroby parkinsona

Jakie są pierwsze objawy Parkinsona?

Dla wielu osób wyobrażenie o chorobie Parkinsona jest dość klasyczne – drżenie rąk, zaburzenia ruchu czy otępienie. Owszem, są to symptomy choroby, ale pojawiają się one w jej późniejszym, bardziej zaawansowanym stadium.

Z kolei pierwsze objawy choroby Parkinsona mogą być łatwo pomylone z innymi problemami zdrowotnymi, często takimi, które nie spędzają snu z powiek. Zaparcia, spadek jakości snu, problemy z węchem, zawroty głowy, utrzymujące się zmęczenie czy wreszcie sztywność mięśni lub ich bolesne skurcze są często bagatelizowane, jeżeli nie obniżają znacząco jakości codziennego życia. A przecież szybsza reakcja i szybsza diagnoza pozwalają lepiej przeciwdziałać skutkom choroby.

Oczywiście, wystąpienie powyższych objawów nie musi oznaczać początków choroby Parkinsona, bo mogą one zwiastować inne schorzenia lub być efektem trybu życia. Ważna jest jednak konsultacja lekarska, która pozwoli potwierdzić lub wykluczyć podejrzenia i podjąć kolejne kroki w trosce o swoje zdrowie.

Polecane: Co warto wiedzieć przed wizytą u neurologa? Badanie neurologiczne w praktyce

Czym jest choroba Parkinsona?

Chociaż współczesna medycyna uczyniła ogromny skok na przód, to nadal nie do końca wiadomo, jakie są przyczyny powstawania choroby Parkinsona. Wywołuję ją – tak jak część innych chorób, np. Alzheimera – zwyrodnienie struktur mózgowych, ale jest to skomplikowany i długotrwały proce, a dokładny mechanizm, który prowadzi do powstania tej choroby, pozostaje obiektem intensywnych badań.

Zwyrodnienie struktur, które prowadzi do choroby Parkinsona, ma charakter neurodegeneracyjny, co oznacza, że dochodzi do stopniowej utraty komórek nerwowych w określonych obszarach mózgu, zwłaszcza w tak zwanej substancji czarnej.

I chociaż dokładne przyczyny powstawania choroby nie są znane, to może wyróżnić czynniki z grupy ryzyka.

Czynniki ryzyka choroby Parkinsona

Każdego roku w Polsce kolejne 8.000 osób otrzymuje diagnozę: choroba Parkinsona. Statystyki mówią, że w naszym kraju liczba chorych przekroczyła już 100.000. Czy to loteria, a może są pewne czynniki ryzyka, które warto znać?

Obecny stan nauki pozwala wskazać kilka takich czynników:

  • predyspozycje genetyczne (np. występowanie choroby w rodzinie),
  • czynniki środowiskowe (np. kontakt z metalami ciężkimi),
  • niska aktywność fizyczna,
  • podeszły wiek (po 60. roku życia ryzyko zachorowania rośnie w sposób wykładniczy).

Warto również zauważyć, że przypadki choroby zdecydowanie rzadziej występują u kobiet. Może się to wiązać z ochronnym działaniem hormonów żeńskich (estrogenów), ale badania naukowe nie znalazły jeszcze żadnej pewnej przyczyny różnic w zachorowalności pomiędzy płciami.

Jak zmniejszyć ryzyko zachorowania na chorobę Parkinsona?

Walka z chorobą, której przyczyny nie są znane, jest trudna, ale można zwiększyć swoje szanse poprzez zdrowy tryb życia czy regularne wizyty u lekarza. Takie prozdrowotne nawyki warto wprowadzić zwłaszcza wtedy, gdy jest się w grupie ryzyka. Co więcej, zdrowszy tryb życia, bardziej świadoma dieta czy szybsza reakcja na niepokojące sygnały, które wysyła organizm, pozwolą lepiej zadbać o siebie i tym samym przeciwdziałać także innym chorobom.

Co zrobić, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia choroby Parkinsona?

  • Konsultacje lekarskie – jeżeli jesteś w grupie ryzyka (wiek, dziedziczność), warto skonsultować się ze specjalistą, który pomoże w ocenie indywidualnego ryzyka zachorowania na chorobę Parkinsona oraz udzieli wskazówek dotyczących profilaktyki i monitorowania stanu swojego zdrowia.
  • Zdrowa dieta – dieta bogata w warzywa, owoce, pełnoziarniste produkty zbożowe, ryby i zdrowe tłuszcze może przyczynić się do ogólnego zdrowia mózgu. Spożywanie antyoksydantów, witamin, minerałów i kwasów tłuszczowych omega-3 może pomóc w ochronie komórek nerwowych i zapobiec ich degradacji.
  • Aktywność fizyczna – regularna aktywność fizyczna, zwłaszcza aerobowa i ćwiczenia wzmacniające mięśnie, może pomóc w utrzymaniu sprawności psychofizycznej. Ruch stymuluje przepływ krwi do mózgu, co może wspomagać jego funkcje.
  • Ograniczenie używek – chociaż niektóre badania sugerowały, że spożywanie kawy, herbaty, alkoholu, a nawet palenie tytoniu, może być związane ze zmniejszoną zachorowalnością na chorobę Parkinsona, to negatywne skutki nadużywania tych substancji (zwłaszcza palenie papierosów i alkoholu) zdecydowanie przewyższają ewentualne zalety. W przypadku kawy i herbaty sytuacja nie jest aż tak skomplikowana, ale warto przestrzegać dziennych norm (dla kawy będzie to ok. 400 mg kofeiny dziennie, dla herbaty od 3 do 5 filiżanek, w zależności od jej rodzaju).

Podsumowanie: jakie są pierwsze objawy choroby Parkinsona?

Na całym świecie na chorobę Parkinsona cierpi nawet 6 milionów osób, a za kilkanaście lat tych przypadków może być nawet dwa razy tyle. Obniża się również wiek zachorowalności, co niepokoi lekarzy.

I chociaż choroba może pozostawać w ukryciu przez długie lata, to niektóre początkowe objawy, zwłaszcza gdy występują w niespotykanym wcześniej natężeniu lub grupie, powinny skutkować wizytą u specjalisty. Lekarz pomoże potwierdzić lub wykluczyć wstępną diagnozę, a także podpowie, jak przeciwdziałać skutkom choroby i co zmienić w swoim dotychczasowym trybie życia, aby jak najdłużej cieszyć się pełną sprawnością.

Kategorie
Aktualności

Jakie są pierwsze objawy stwardnienia rozsianego?

Jakie są pierwsze objawy stwardnienia rozsianego?

Prof. zw. dr hab. Jacek Losy | Opublikowano: 7 sierpnia 2023

Stwardnienie rozsiane, potocznie określane także jako SM (od sclerosis multiplex) to choroba, która dotyczy układu nerwowego i może znacząco obniżyć jakość życia dotkniętej nią osoby. I chociaż jest to choroba przewlekła, to szybkie rozpoznanie jej symptomów pomoże wdrożyć odpowiednie leczenie.

jakie są pierwsze objawy stwardnienia rozsianego

Pierwsze objawy stwardnienia rozsianego

Pierwsze objawy stwardnienia rozsianego mogą być różne u różnych osób, ale do najczęstszych przypadków należą:

  • przewlekłe zmęczenie,
  • problemy z koordynacją ruchową i zachowaniem równowagi,
  • zaburzenia widzenia,
  • drętwienie kończyn,
  • osłabienie mięśni,
  • uczucie sztywnienia lub skurcze mięśni,
  • zawroty głowy,
  • problemy z pęcherzem moczowym (np. parcie na pęcherz lub nietrzymanie moczu).

Jak widać, wczesne objawy stwardnienia rozsianego mogą być bardzo różne. Co więcej, ich stopień nasilenia i częstotliwość występowania również może się różnić w zależności od przypadku. Należy jednak pamiętać, że pojedyncze objawy, a nawet ich zespół nie musi oznaczać stwardnienia rozsianego, ponieważ podobnie objawiają się także inne schorzenia (np. neuroborelioza, toczeń układowy czy efekty trybu życia).

Dlatego tak ważna jest diagnoza i niebagatelizowanie sprawy. Lepiej wykluczyć chorobę lub rozpoznać ją na jej wczesnym etapie niż zareagować zbyt późno. Kontakt z lekarzem pierwszego kontaktu to podstawa w takim przypadku.

Pierwsze Kroki przy podejrzewaniu Stwardnienia Rozsianego

Stwardnienie Rozsiane (SM) to choroba, której pierwsze objawy mogą być łatwo przeoczone. Dla wielu osób to zaledwie nieznaczne problemy ze wzrokiem, lekkie zaburzenia równowagi czy uczucie zmęczenia, które można przypisać codziennym sprawom. Jednak, jeśli zauważysz u siebie lub swojego bliskiego powyższe lub inne symptomy warto podjąć kroki w celu wczesnego rozpoznania i skonsultowania się z lekarzem neurologiem.

1. Uważne obserwowanie siebie

Jeżeli zauważasz niepokojące objawy, takie jak zaburzenia widzenia, problemy z chodzeniem czy nieuzasadnione uczucie zmęczenia, nie ignoruj ich. Nasze ciało komunikuje się z nami w różnorodny sposób, a wczesna reakcja na symptomy może znacząco wpłynąć na dalszy przebieg choroby.

2. Skonsultuj się z lekarzem neurologiem

Lekarz neurolog jest specjalistą, który może pomóc zrozumieć, co może być przyczyną Twoich dolegliwości. Regularne badania neurologiczne oraz testy obrazowe pomogą w ustaleniu, czy objawy są związane ze stwardnieniem rozsianym.

3. Specjalista od SM w Poznaniu – Prof. zw. dr hab. Jacek Losy

W przypadku mieszkańców Poznania i okolic, chciałbym zaproponować wizytę w jednym z trzech gabinetów w których przyjmuję Pacjentów. Specjalizuję się w diagnostyce i leczeniu schorzeń układu nerwowego, w tym stwardnienia rozsianego. Poznaj moje nowoczesne podejście do opieki neurologicznej, gdzie pacjent jest zawsze na pierwszym miejscu.

W Gabinecie Neurologii w Poznaniu oferuje kompleksową opiekę, dostosowaną do indywidualnych potrzeb pacjenta. Niebagatelne znaczenie przywiązuje do empatii i zrozumienia, ponieważ zdrowie emocjonalne jest równie ważne jak zdrowie fizyczne.

Zachęcam do skorzystania z moich usług, jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości i pojawiła się u Ciebie myśl – „a może to SM?” – zadzwoń i umów się na wizytę jeszcze dziś!

Pamiętaj, że wczesna diagnoza stwardnienia rozsianego może być kluczowa dla leczenia i dłużej pozwoli cieszyć się dobrą kondycją. Dbaj o swoje zdrowie, a ja z przyjemnością pomogę Ci w tej drodze.

Przyczyny stwardnienia rozsianego

Przyczyny stwardnienia rozsianego nie są do końca zbadane i ciągle trwają badania, których celem jest lepsze poznanie tej choroby. Obecnie wiadomo, że jest to schorzenie autoimmunologiczne (autoagresywne), co oznacza, że organizm uznaje własne komórki za obce i działa przeciwko nim.

Istnieje wiele teorii dotyczących potencjalnych przyczyn SM, ale najczęściej zakłada się, że jest to kombinacja predyspozycji genetycznych oraz czynników środowiskowych.

Wśród najczęstszych przyczyn stwardnienia rozsianego wymienia się:

  1. Genetykę: badania wskazują, że istnieje pewien stopień dziedziczności SM. Osoby, których członkowie najbliższej rodziny chorują lub chorowali na stwardnienie rozsiane, znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka.
  2. Infekcje wirusowe: badania sugerują, że infekcje wirusowe mogą wywoływać reakcję autoimmunologiczną, ponieważ wiele infekcji stymuluje układ immunologiczny. W niektórych przypadkach nadmiernie pobudzony układ odpornościowy może zacząć atakować własne komórki.
  3. Czynniki środowiskowe: do najczęściej wymienianych czynników środowiskowych zalicza się dym papierosowy i niedobór witaminy D – zwłaszcza na wczesnym etapie rozwoju, czyli w dzieciństwie.

Warto jednak jeszcze raz zaznaczyć, że nie ma jednej konkretnej przyczyny, a zachorowalność zależy od różnych czynników czy wręcz ich mieszanki. Współcześnie prowadzi się wiele intensywnych badań, których celem jest lepsze zrozumienie choroby.

Leczenie stwardnienia rozsianego

Stwardnienie rozsiane to przewlekła choroba, której leczenie skupia się przede wszystkim na łagodzeniu objawów, zapobieganiu nawrotom oraz opóźnianiu jej postępu. Kluczem jest wczesne rozpoznanie, dzięki czemu można zadziałać na początkowych etapach i złagodzić przebieg choroby, co umożliwia normalne funkcjonowanie na co dzień.

Do głównych sposobów leczenia SM zalicza się:

  • leczenie przeciwzapalne – stosowanie leków przeciwzapalnych, które pomogą zmniejszyć reakcję autoimmunologiczną,
  • leczenie immunomodulacyjne – stosowanie leków, które pomagają zmniejszyć aktywność układu odpornościowego i zminimalizować nawroty choroby,
  • leczenie objawowe – stosowanie środków przeciwdziałającym objawom (np. leki przeciwbólowe i przeciwwymiotne) w celu łagodzenia przebiegu choroby i umożliwienia normalnego funkcjonowania na co dzień,
  • rehabilitacja – fizjoterapia i inne rodzaje terapii, których zadaniem jest utrzymanie sprawności organizmu i poprawa koordynacji ruchowej, a także ograniczenie negatywnych skutków związanych z osłabieniem mięśni,
  • zmiana trybu życia – zmiana codziennych przyzwyczajeń i wprowadzenia do swojego trybu życia zdrowszych nawyków pozytywnie wpływa na jakość życia. Zazwyczaj zaleca się ograniczenie stosowania używek (papierosy i alkohol), regularną aktywność fizyczną (np. spacery, pływanie) i zdrową dietę (nieprzetworzone produkty, owoce i warzywa).

To, jaka forma leczenia będzie najskuteczniejsza w danym przypadku, ocenia lekarz-neurolog. Zazwyczaj jest to mieszanka kilku zaleceń – od zmiany codziennych przyzwyczajeń po leczenie farmakologiczne.

Pierwsze objawy stwardnienia rozsianego: podsumowanie

Nie da się ukryć, że stwardnienie rozsiane to choroba, która wpływa na wiele aspektów codziennego życia. Co jednak ważne, jej wczesne rozpoznanie może znacząco ograniczyć negatywne skutki schorzenia i umożliwi wdrożenie skutecznego leczenia.

Dlatego też, jeżeli zauważyłeś u siebie niepokojące objawy, skontaktuj się ze swoim lekarzem. Po wstępnym badaniu i wykluczeniu innych schorzeń może Cię on skierować do neurologa, który wystawi pełną diagnozę.

Pamiętaj również o tym, że nawet kilka nakładających się na siebie objawów nie musi oznaczać choroby SM, ponieważ może to być efekt innych schorzeń, zmęczenia lub trybu życia. Dlatego tak ważna jest wizyta u lekarza, który pomoże we właściwej ocenie stanu zdrowia.